öyle bir duygu ki bugünlerde içimde hissettiğim ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum,ne sevebiliyorum ne unutabiliyorum,ne devam edebiliyorum ne de bitti diyebiliyorum. Orta da kalmış sıkışmış gibi hissediyorum kendimi.Hayatımın hiç bir döneminde bu kadar kararsız kalmamış ve kendimi bu kadar aciz hissetmemiştim.Kararsızım bir yönlendirmeye ihtiyacım var acizim çünkü yönlendirilmek istiyorum. İkilemler içinde kaybolup gidiyorum adeta. hiç bir konuda fikre ihtiyaç duymadım zaten fikir verenleride dinlemedim pek. Çünkü Anneminde dediği gibi sabit fikirliyim. Alışveriş benimle keyiflidir çünkü ne alacağımı bilirim ve insanları asla fazladan yormam. Alacağım şeyin renginde bile ikileme düşmem. Kararlarım kesin ve katidir. kafamda bitirdiğim bir şeyi asla tekrar başlatmam.
Fakat konu bu sefer karışık. Aklımın ve kalbimin çatışma halinde olduğu ve bu yüzden sağlıklı bir karar veremediğim bir konu. İnce bir çizgi var arada hatta çizgi yok her yöne çekilebilir. Kalbimin bi yanı ,her yeri onun gibi kokan bu şehri arkama bakmadan bırakıp terketmek istiyor öbür yanı, hatıraları ,sevdikleri , tozlu isli denizsiz bu şehri bırakamıyor. git diyen taraf bastırıyor :" o seni bıraktı terketti ve hayatına kaldığı yerden hatta sen hiç olmamışcasına devam etti sense bir zavallı gibi hayatına birini sokmayı reddettin , anılarınla yaşamaya devam ettin yüzün gülerken kalbin hep acı çekti , yüzünde sadece bi mutlu masken vardı". Bugün izlediğim "Adını sen koy" filmdeki gibi seviyorum ve gidiyorum eğer sevmesem onu umursamasam burda olması umrumda dahi olmaz ama artık onunla burun buruna olmak ve ayrı olmak bana eziyetten başka birşey değil.
kalbimin öbür yanı da şöyle diyor, " burası sadece o demek değil burda sevdiklerin var sana dost sıcaklığını taa içine kadar hissettiren , sesini duyduğunda bile kahkahayı bastığın içini kıpır kıpır eden dostlar, ve burda evin var hem de çok severek döşediğin ve belkide bir gün özler de döner ümidi". Tek teselli aynı havayı solumak, olurda aklına esip beni görmek isterse ona 5dkka uzakta olmak, bir gözyaşına bir ismimi söyleyişine tav olmak ona yine yenilmek...
işte bukadar arada kalmışlık benimki , bu denli büyük bir ikilem. Mantığım ve isteklerim bukadar çelişki içinde boğuluyorum artık dayanamıyorum bir yüreğe bu kadar baskı fazla.
Tek kurtuluşum zorlayıcı bir gücün bana yardım etmesi yani başvurduğum firmaların beni kabul etmesi. Kaderim artık benim elimde değil değişmesi için ben artık baskı yapmıyorum hayatımdaki bu önemli kararı deyim yerindeyse koyverdim gitti. tıpkı eskiden denizde şişme botumun içinde küreklerimi yanıma alıp radyomu açıp rüzgarın beni nereye iteceğini beklediğim gibi bekliyorum. o büyük dalgayı veya kuvvetli rüzgarı bekliyorum beni nereye iteceğini merak ediyorum.
