26/10/2009 ·
Herkesin kendi yaşadığı bir hayat var. memnun bazıları hayatlarından, bazıları ise isyan içinde yaşadıklarından. Ben memnun olanlardanım. Hayat bana acı tecrübelerde sunsa memnunum hayatımdan. içimde olan ve paylaşmak istediğim sevgimi artık çiçeklerime verdim. Görüyorumki onlar bundan anlıyor ve buna karşılık sabah uyandığımda bir tane daha taze yaprak vermiş, bir tane daha dal uzatmış veya bir tane daha mis gibi çiçek açmış.
hal böyleyken neden eziyet ediyimki kendime neden beni sevmeyen insanların peşinden gidiyimki neden beni aramasını bekliyimki? aklım mantığım bunu dile getirirken kalbim böyle istemiyor tabiki , ne mutluluğu unutabiliyor ne de acıyı.
Kendimi değiştirmeyi hiç düşünmedim. yaşam tarzım, kıyafetlerim,huylarım,alışkanlıklarım hepsi beni ben yapan detaylar. Ama kalbimi ve hissettiklerimi hep değiştirmek kurtulmak istedim. Bu kalbe dayanamayacağı kadar sevgi yükledim, dışarıdan da dayanamayacağı kadar hüzün yüklediler. Şimdi ben bunlarla bir başıma kalakaldım. kalbimin bir dili olsada konuşmaya başlasa belki gözlerim ağlamaktan kurtulur. Belki içimdeki sırlar gün ışığına çıksa bu kalpde huzur bulur.
benimki gece ile gündüzün hikayesi gibi. Gece ile gündüz sadece ufuk noktasında birbirlerine değerler ,birlikte olmaları imkansızdır.biri giderken diğeri gelir. Biri tüm dünyayı tüm güzellikleri gösterir aydınlatır ve hatta var olanı daha bi parlak gösterir gözümüze.Diğeri tüm kötülükleri gizler, uyutur , aldatır ,saklar göstermez gökyüzünün mavisini bile. İşte ben günken o benim gecem oldu. Birliktelik bir ufuk kadar uzak, sevgim bir güneş kadar sıcak,yokluğu ise ay kadar donuktu.
